BEYZADE

Bazı yazarlar kendilerini anlatır. Bazıları ise anlattıkları insanların ardında kalmayı tercih eder.

BEYZADE, ikinci yolu seçiyor.

Onu tanımak için doğduğu şehri, yaşını, mesleğini ya da hayatının hangi döneminde yazmaya başladığını bilmek gerekmiyor çünkü eserlerinde kendisine dair bir hayat hikâyesinden çok, insanın hayat karşısındaki hâllerini bulmak mümkün.

Onun satırlarında insan, yalnızca yaptıklarıyla değil yapamadıklarıyla; söyledikleriyle değil sustuklarıyla; inandıklarıyla değil inandığını sandıklarıyla da var oluyor.

Bir çocuğun korkusu, bir babanın suskunluğu, bir annenin duası, bir gencin öfkesi, bir insanın geç kalmış pişmanlığı.

BEYZADE'nin anlatı dünyasında bunların hiçbiri küçük meseleler değil.

İnsanların birbirlerini anlamadan verdikleri hükümler, kuşaktan kuşağa taşınan korkular, inançla önyargının birbirine karıştığı anlar ve sevginin bütün bunların arasında kendisine yer arayışı, hikâyelerinin temel izleklerini oluşturuyor.

Karakterleri kusursuz değil. Haklı oldukları kadar yanılıyor, sevdikleri kadar incitiyor, bildiklerinden emin oldukları kadar bilmedikleriyle sınanıyorlar.

Yazar, onları okurun karşısına yargılanmaları için değil anlaşılmaları için çıkarıyor.

Çam Kozalağı da bu arayışın bir parçası.

Bir Alevi gencin ve bir Sünni genç kızın hayatlarından hareketle, insanın kendisine miras bırakılan doğrularla kendi kalbinin hakikati arasında nasıl sıkışabildiğini anlatıyor.

Belki de bu yüzden yazarın kim olduğundan çok, anlattığı insanların kim oldukları önem taşıyor.

BEYZADE, kendi hikâyesini açıklamıyor.

Onun yerine hikâyelerini bırakıyor.

Bazen bir yazarı tanımanın en doğru yolu, yüzüne değil kelimelerinin ardında bıraktığı izlere bakmaktır.